Inwazyjne gatunki drzew i krzewów zagrożeniem dla bioróżnorodności Biebrzańskiego Parku Narodowego i Suwalskiego Parku Krajobrazowego

Łubin Trwały

Łubin trwały Fot. A. Zbyryt

Łubin trwały
Fot. A. Zbyryt

Gatunek: łubin trwały, Lupinus polyphyllus
Rodzina: bobowate, Fabaceae

Opis gatunku Roślina wieloletnia dorastająca do 1,5 m wysokości, o owłosionej lub nagiej łodydze. Liście długoogonkowe i dłoniasto złożone. Kwiatostany długie do 50 cm, o kolorze niebieskim, fioletowym, rzadko białym. Kwitnie od czerwca do września, owocem jest strąk o kolorze czarnym, owłosiony z brunatnymi nasionami.

Pochodzenie Zachodnia część Ameryki Północnej.

Zasięg wtórny Europa, Australia i Nowa Zelandia.

Czas i drogi zawleczenia W zachodniej i środkowej Europie został wprowadzony przez Dawida Douglasa do uprawy w XIX w., jako roślina ozdobna, pastewna i nawozowa. Często była też wysiewana w lasach jako pasza dla zwierzyny łownej, stąd też uważa się, że umkną z upraw leśnych.

Zajmowane siedliska Występuje na siedliskach ruderalnych, na skarpach wzdłuż linii kolejowych, łanowo rośnie na obrzeżach lasów i pól, przydrożach, obecna jest nawet na wysypiskach. Chętnie sadzona jest w ogródkach przydomowych.

Oddziaływania na gatunki i ekosystemy w zasięgu wtórnym W miejscach masowego pojawiania się tego gatunku dochodzi do ograniczania wzrostu innych roślin, a tym samym może się stać konkurentem wobec gatunków rodzimych. Z drugiej strony możliwość wiązania azotu atmosferycznego przez łubin trwały zmienia chemizm gleby na rzecz gatunków, które wymagają azotu. Do tej pory w Polsce nie obserwowano znaczącego wpływu tego gatunku w zbiorowiskach naturalnych.

Ciekawostki Czasami zasiewany był na polanach i w lasach na paszę dla dzikich zwierząt. Niektóre odmiany łubinu trwałego zawierają dużą ilość alkaloidów, co czyni z nich rośliny trujące. W dawnych czasach z nasion łubinu trwałego, po usunięciu goryczki wytwarzano mąkę. Rozgniecionych owoców używano do sporządzania parówek do twarzy lub toniku do tłustej cery.