Inwazyjne gatunki drzew i krzewów zagrożeniem dla bioróżnorodności Biebrzańskiego Parku Narodowego i Suwalskiego Parku Krajobrazowego

Słonecznik Bulwiasty

Słonecznik bulwiasty Fot. Ł. Piechnik

Słonecznik bulwiasty
Fot. Ł. Piechnik

Gatunek: słonecznik bulwiasty, Helianthus tuberosus
Rodzina: astrowate, Asteraceae

Opis gatunku Słonecznik bulwiasty osiąga wysokość ok. 2 metrów. Jego kwiaty są języczkowate, żółte, zebrane wraz z rurkowatymi w koszyczki na szczytach łodyg. Średnica koszyczków waha się od 3-10 centymetrów. Nasiona pozbawione puchu lotnego, roznoszone są przez wodę i ptaki. Rozmnaża się także wegetatywnie, poprzez rozprzestrzenianie bulw. Jedna roślina jest w stanie wytworzyć kilkadziesiąt różnej wielkości bulw.

Pochodzenie Północna część Kanady.

Zasięg wtórny Nowa Zelandia, Azory, Ameryka Środkowa i Południowa, Karaiby, Azja i Europa.

Czas i drogi zawleczenia Słonecznik bulwiasty został sprowadzony do Europy Zachodniej (Francja) w XVII wieku jako roślina uprawna. Pierwsze notowanie w Polsce pochodzi z około 1800 roku. Do Europy Wschodniej (Rosja) dotarł w drugiej połowie XIX w. Głównymi szlakami migracji słonecznika bulwiastego są korytarze ekologiczne dolin rzecznych.

Zajmowane siedliska Siedliska antropogenicze – hałdy, śmietniki, nasypy kolejowe, a także zbiorowiska nadwodne.

Oddziaływania na gatunki i ekosystemy w zasięgu wtórnym Słonecznik bulwiasty tworzy gęste, zwarte łany, w których rodzime gatunki roślin nie są w stanie utrzymać się w dłuższym czasie. Wykazuje działanie allopatyczne, przez co powoduje zahamowanie kiełkowania oraz wzrostu korzeni młodych siewek.

Ciekawostki We Francji słonecznik bulwiasty był uprawiany w ogródkach warzywnych. Jako wykwintna jarzyna serwowany jest do dziś.